Fall

ฉันน่าจะชอบคุณตอนนั้น

 

ตอนที่เด็กคนนั้นพูดว่า เมื่อก่อนเขาไม่น่าทำตัวแบบนั้นเลย ผู้คนหัวเราะเยาะไปหมด มองตัวเองอีกครั้งก็รู้สึกอายเกินกว่าจะยอมรับมันได้ เขาจะไม่ทำมันอีก

คนที่นั่งฟังอยู่รอบๆตรงนั้นล้วนหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ตบมือชอบใจ คุณก็ด้วย ใช่, ฉันจำได้ว่าคุณก็หัวเราะดังอยู่ไม่น้อย ฉันยังจำเสียงหัวเราะคุณได้ดี

แล้วก็จำได้ขึ้นใจกับประโยคที่คุณพูด หลังจากเสียงหัวเราะเงียบลง สายตาที่ฉายแววจริงจังของคุณ

‘ตอนนั้นนายมั่นใจไม่ใช่เหรอ ถึงมันจะน่าหัวเราะ แต่ฉันไม่อยากให้นายอับอายหรือปฏิเสธตัวเอง’ คนรอบข้างเงียบเสียง จ้องมองมาที่คุณ แน่นอน เด็กคนนั้นด้วย

‘การที่นายสามารถทำเรื่องอะไรก็ตามด้วยความมั่นใจ ฉันชอบมันนะ’

คำพูดคุณอ่อนโยนเหลือเกิน แต่รู้มั้ย ว่ามันเทียบไม่ได้เลยกับสายตาคุณที่ทอดมองเด็กคนนั้น

เพียงเสี้ยวเดียว, แต่ฉันเห็น ว่านัยน์ตาของเด็กคนนั้นรื้นขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นปกติ หันไปหยอกล้อกับคนรอบข้าง แหย่คุณว่าพูดเป็นลิเก คุณก็เลยพลอยหัวเราะตัวเองตามไป

ไม่มีใครพูดถึงเหตุการณ์เล็กๆวันนั้นอีก แต่ฉันมั่นใจว่าเด็กคนนั้น และฉัน จำมันได้ดี

 

ฉันน่าจะชอบคุณตอนนั้น

เด็กคนนั้นก็น่าจะไม่ต่างกัน

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s