Miss

ซีรี่ส์เกาหลีเรื่องแรกๆที่ดูและติดอย่างงอมแงม น่าจะเป็นคิมซัมซุน

(เคยเอาไปเม้ากับเพื่อนเกาหลีว่าชอบเรื่องนี้มาก เป็นเรื่องแรกที่ประทับใจ เพื่อนงง เคลียร์กันอยู่สักพักนางถึงร้องอ๋าา พร้อมตอบกลับมาด้วยสำเนียงเป๊ะชัดเว่อว่า คิมซัมซอน)

อยู่ดีๆก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีก

ทั้งหลายแหล่ ไม่ว่าจะเป็นความฮาขี้แตก ความก๊าว โรแมนติก ดราม่า หนึ่งในเรื่องราวที่ร้อยเรียง เข้าใจว่ามันมาพีค กระทบ และหลงเหลือมากที่สุดก็ตรงช่วงที่มีจุดฉีกของเรื่อง

ใช้คำว่าจุดฉีก เพราะมันค่อนข้างจะแปลกแยกไปจากบรรยากาศโดยรวม เป็นลักษณะของการฉีกออกไป

จุดนั้นคือช่วงท้ายๆ ตอนที่เรื่องราวความรักชุลมุนชุลเก มือที่สามสี่ห้า ครอบครัวสองฝั่งสามฝั่งเคลียร์กันหมดเรียบร้อย ความรักหมดอุปสรรค จุดที่เหมือนทุกอย่างจะสงบสุข ในช่วงเวลานั้นมีอยู่วันหนึ่งพระเอกต้องไปต่างประเทศเพื่อไปทำอะไรสักอย่าง จำไม่ได้แล้ว (…) แต่ก็เป็นระยะสั้นเดือนนึงหรือราวๆนั้น เหมือนไปทำธุระ ดูไม่มีประเด็นอะไร

แต่ก็เป็นประเด็นขึ้นมาเมื่อถึงเวลากำหนดทำธุระเสร็จ พระเอกดันไม่กลับมา

นางเอกที่อยู่ฝั่งนี้ (เกาหลี) เฝ้ารอ ติดต่อไปก็ติดต่อไม่ได้ จากที่ร้อนใจหนักหนาจะเป็นจะตาย เมื่อวันเวลาล่วงเลย ถึงจุดหนึ่งก็สงบลง การใช้ชีวิตของเธอกลับมาดำรงอยู่อย่างสม่ำเสมอเป็นปกติ มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่รู้ว่าความรู้สึกของการเฝ้ารอนั้นหนักหนา ทิ้งดิ่ง และเงียบเชียบอยู่ก้นบึ้ง

หลังจากนั้น เรื่องราวคือผ่านไปหลายเดือนพระเอกก็กลับมา พร้อมเหตุผลว่าตัวเองอยากคิดอะไรสักพักเลยออกเดินทาง ระหว่างนั้นได้เขียนโปสการ์ดมาหานางเอกตลอด และก็ไม่ลืมทิ้งทวนความเป็นซีรีส์สายฮาด้วยคำเฉลยที่ว่า ที่โปสการ์ดไม่ถึงนางเอกเพราะอีตาพระเอกดันเขียนที่อยู่ผิด

ความจริงแล้วจะไม่มีช่วงตอนนี้ก็ยังได้ หากมองในแง่ของบทละคร ดราม่ามือสามสี่ พ่อแม่สองฝั่ง ถ้าจบลงแล้วก็คงไม่มีอะไรให้เล่าเรื่องต่อ คนดูก็ต้องการแค่นั้น มีปัญหาให้เคลียร์ จบแล้วก็รักกัน

ความดีของเรื่องนี้อยู่ตรงนี้แหละ ตรงที่ไม่จบแค่นั้น แต่ดันมีประเด็นขึ้นมาตอนช่วงเวลาที่ไม่ควรมีประเด็นอะไร

ทั้งเรื่องที่เต็มไปด้วยสรรพเสียงปรากฎความเงียบงันที่สุดก็ตอนนี้ ความรักที่วิ่งวน พลุ่งพล่าน ก็มาตกตะกอน เป็นผิวน้ำนิ่งเอาก็ตอนนี้

ถ้าอารมณ์ความรักเป็นกราฟแสดงเลเว่ลความพีคได้ เข้าใจว่าช่วงเวลาที่พระเอกหายไปนั่น ไม่ใช่ช่วงกราฟที่พีคที่สุดของทั้งคู่แน่ๆ ทั้งสองคนน่าจะรักกันจุดดื่มด่ำที่สุดก็ตอนก่อนหน้าปัญหาจะจบลง

แต่ช่วงเวลาที่พระเอกหายไปนั่น น่าจะเป็นตอนที่ทั้งสองคนรักกันจริงที่สุด

การมีชีวิตของตัวเองไปเช่นที่ควรจะเป็น แม้ว่าไม่อาจรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นตายร้ายดีอยู่ที่ไหน มีเพียงการเฝ้ารอและการคำนึงที่เงียบเชียบและหนักหน่วง อยู่ในห้วงลึกของตัวเองเท่านั้น

เวลาผันผ่าน อารมณ์ความรักที่เคยพลุ่งพล่านตายจากไป เหลือเพียงแต่ชีวิตของตัวเองกับก้อนผลึกความคำนึงที่ฝังรวมเป็นส่วนหนึ่ง ความคำนึงถึงอีกฝ่ายกลายเป็นชีวิต ไม่ใช่ชีวิตก็ส่วนหนึ่ง ความคำนึงก็ส่วนหนึ่งเหมือนที่ผ่านมา

ที่จริง เรื่องราวอาจจะไม่ได้ลึกซึ้งขนาดนั้น ซีรีส์อาจจะเรตติ้งดีเลยหาเรื่องมาให้ยืดเสียหน่อยก็เป็นได้ แต่ไม่ว่าจะยังไง ผลของมันก็ทำให้ความรักของทั้งคู่ลึกซึ้งขึ้นมา

 

 

อันที่จริง ไม่ใช่ว่าอยู่ๆดีก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาหรอก

ความคำนึงไม่ใช่สิ่งล่องลอยไร้สาเหตุได้ขนาดนั้น

 

เป็นคืนที่ไม่ค่อยพบเจอบ่อยนัก กับความคำนึงที่หนักอึ้งและแผ่กระจายไปทั่วแบบนี้

หวังว่าเธอคงสบายดี