The Usual Suspects (1995)- พกลม

the-usual-suspects.18652

(ภาพจาก https://subscene.com/subtitles/the-usual-suspects)

หนังในตำนานอีกเรื่องที่เพิ่งมีโอกาสได้ดู

จริงๆเรื่องนี้ก็คล้ายกับ The sixth sense ตรงที่ว่า มาดูเอาวันนี้ก็อาจจะไม่เซอร์ไพรส์มากเท่าไหร่ เพราะเราผ่านการดู ‘ลูกหลาน’ มามากเสียจนพอจะเดาได้ว่า ‘พ่อแม่’ มันเป็นแบบไหน

เรื่องนี้อาจไม่ได้ให้ความรู้สึก หะ ห่าไรเนี่ย ในตอนถึงจุดคลี่คลาย ซึ่งน่าเสียดายตรงนี้แหละว่าถ้าได้ดูเร็วกว่านี้สักเจ็ดแปดปี ก็อาจจะตื่นตาตื่นใจไปกับมัน ขึ้นแท่นหนังในดวงใจได้

แต่ถึงอย่างนั้น ก็เป็นหนังพล็อตพลิกที่แปลกอย่างหนึ่งตรงที่ให้ความรู้สึกว่า เฮ้ย เท่ว่ะ คือรู้สึกว่ามันเท่ตรงรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ มากกว่าประเด็นที่ว่าใครเป็นคนทำ

ไหนจะมหาโจรแต่ละท่านในเรื่องที่คัดแต่ดีๆมาทั้งนั้น แล้วยังจะลำดับการเล่าเรื่องที่ชวนให้อยากรู้ว่ามันเริ่มต้นที่ตรงไหน จะไปต่อยังไงนั่นอีก

มีคอมเมนต์หนึ่งในพันทิป-เว็บบอร์ดคุณภาพ ที่ปรากฏอยู่ในเกือบทุกกระทู้ที่พูดถึงหนังเรื่องนี้ (ซึ่งตลกเป็นอย่างมาก เพราะท่านผู้นั้นเหมือนจะใช้การก็อปปี้ข้อความวางซ้ำกันทั้งหมด ไม่เชื่อท่านลองเสิร์ชชื่อหนังเรื่องนี้ในพันทิป แล้วลองไล่หาคอมเมนต์ดู) คนเขียนคอมเมนต์ด่าทอ(ใช้คำนี้ได้นะ ถ้าเดาจากน้ำเสียงผ่านถ้อยคำที่ใช้) หนังเรื่องนี้ประมาณว่า ดูจบแล้วรู้สึกว่าเป็นหนังที่หาสาระอะไรไม่ได้

พุทโธ่พุทถัง จะว่าอย่างนั้นก็คงไม่ผิด เพราะข้าพเจ้าก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน (ฮ่า)

 เวลาได้เห็นน้ำ (ซึ่งเราไม่รู้ว่ามันเป็นน้ำ) ที่ถูกปั้นเป็นตัว โป๊ะ! ทะลักลงตรงหน้า เชื่อสิ ความรู้สึกตื่นตะลึงมันไม่รุนแรงไปกว่าความรู้สึกกลวงเปล่าได้หรอก

แต่ก็ไม่รู้ว่า ที่เจ้าของคอมเมนต์และข้าพเจ้ารู้สึกไปในทางเดียวกันว่า หาสาระไม่ได้ กลวงเปล่า มันใช่เรื่องที่ไม่ดีหรือติเตียนได้หรือไม่ เพราะความหาสาระไม่ได้ที่ว่า มันดันเป็นหลักใหญ่ใจความสำคัญของเรื่องเสียนี่

ถ้า The prestige เป็นมายากลด้วยตัวหนัง-ตัวมันเอง The usual suspects ก็เป็นความพกลม-ด้วยตัวมันเอง ทำนองเดียวกัน

แก้วกาแฟในฉากห้องสอบสวนใบนั้น ให้ตายก็ไม่มีวันลืม

Advertisements