A.I. Artificial Intelligence (2001)- การพักผ่อน

AI_Poster

(ภาพจาก https://en.wikipedia.org/wiki/A.I._Artificial_Intelligence)

มีหนังเรื่องอะไรบ้างที่ทำให้ร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง สะอึกสะอื้น สะเทือนใจแบบนั้น

เท่าที่จำได้ มีเทกึกกี ไททานิคที่มีโอกาสได้ดูในโรงอีกครั้งตอนมหาลัย โอคุริบิโตะในการดูครั้งที่สอง อืม.. ประมาณนั้นมั้ง นอกนั้นก็ร้องไห้ตามประสา แต่ไม่ถึงขั้นสะอึกสะอื้นแบบห้ามตัวเองไม่ได้อย่างสองสามเรื่องที่ว่ามา

แล้วเมื่อคืนนี้(ความจริงแล้วฉันดูหนังเรื่องนี้เมื่อหลายเดือนก่อน) ก็บังเอิญได้พบเรื่องที่สี่- กับหนังในตำนานอย่าง A.I.

ไม่เคยอ่านสปอยล์หรือเรื่องย่ออย่างจริงจัง แต่ก็พอจะได้ยินมาบ้างว่าเป็นเรื่องราวของปัญญาประดิษฐ์ที่มีชีวิตจิตใจ

และเป็นหนังที่-เศร้าฉิบหาย ในตำนานเรื่องหนึ่ง

ก็เตรียมใจไว้ แต่ก็เหมือนจะไม่ช่วยอะไรเท่าไหร่นัก

ความจริงก็น้ำตาซึมเรื่อยๆมาตลอดในช่วงครึ่งแรก (หนังยาวสองชั่วโมงกว่า) แต่ในช่วงครึ่งหลังไปจนฉากตอนสุดท้ายกลับไม่ได้เสียน้ำตาพร่ำเพรื่อขนาดนั้น จวบจนกระทั่งหนังเข้าสู่ตอนจบแล้วตัดเข้าเครดิต นั่นแหละ เข้าใจเลยว่าสภาวะเมฆที่อมน้ำไว้จนหนัก ทนไม่ไหว แล้วต้องปล่อยทุกอย่างให้ร่วงหล่นลงมา มันเป็นความรู้สึกยังไง

ในพันทิปมีคอมเม้นต์นึงพูดไว้ประมาณว่า ตอนเด็กๆเคยเห็นแม่ดูเรื่องนี้แล้วร้องไห้เป็นเผาเต่า ตอนนั้นก็ได้แต่สงสัยว่าแม่ร้องไห้ทำไม พอโตขึ้น หยิบหนังเรื่องนี้ขึ้นมาดูกับแม่ สุดท้าย กอดคอร้องไห้กันสองคน

อ่านแล้ว ฉันก็น้ำตารื้นขึ้นมาอีกรอบ

มีหนังมากมายในโลกนี้ ที่เล่าถึงการผจญภัยเพื่อตามหาบางสิ่ง

หลายๆเรื่องก็โหด ทรหด ลุ้นล่าตามหากันสุดขอบโลก เจอแล้วก็ยังหลุดมือไป ต้องไปต่อสู้แย่งชิงกันอีก มหากาพย์ไม่จบไม่สิ้น

เทียบกันแล้ว บรรยากาศของ A.I. นั้นช่างมุ้งมิ้งและสงบกว่ามาก หากแต่ถ้าพูดถึงเรื่องของการตามหา การข้ามผ่านเวลาอันยาวนาน การยึดติดและมุ่งมั่นต่อบุคคลอันเป็นที่รัก การฝ่าฟันอุปสรรคทั้งเวลา ระยะทาง และนวัตกรรม รวมไปถึงการต้องอยู่ยงคงกระพันในโลกที่เป็นอนิจจัง ก็ถือว่า A.I. นั้นไม่ได้เฉียดใกล้ความมุ้งมิ้งเลยแม้แต่นิด หนำซ้ำยังทรหดและมหากาพย์กว่าหลายๆเรื่องที่บู๊กันสนั่นเสียอีก

ฉากตอนที่ได้พบกับแม่ แล้วนอนหลับไปด้วยกัน มันทรงพลังและทำให้ร่างกายผ่อนคลาย เหมือนกับคนที่วิ่งมาเป็นสิบๆโล แล้วมาถึงเส้นชัย – ในที่สุด

ฉันก็เพิ่งได้ตระหนักเหมือนกันว่า การได้พบกับสิ่งที่ตามหา คือการพักผ่อนที่ดี

แม่ของฉันไม่ใช่คนดูหนัง ยิ่งเป็นหนังฝรั่งด้วยแล้ว เท่าที่จำความได้ ดูจะเป็นโลกที่ห่างไกลจากแม่ ระยะทางพอๆกับที่นิยายของ ก.สุรางคนางค์ห่างจากโลกของฉัน

แต่ถ้ามีโอกาส ฉันก็อยากนั่งดูหนังเรื่องนี้กับแม่ด้วยกัน เผื่อว่าเราจะกอดคอร้องไห้ เหมือนแม่ลูกคู่นั้นบ้าง

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s