โลกช่างหมุนเร็ว มีเพียงฉันที่เดินกะโผลกกะเผลกอยู่บนเส้นทางอันเป็นนิรันดร์

จุดหมายของมันอยู่ที่ไหน คุณพอจะรู้มั้ย?

ที่สุดแล้วฉันจะได้รู้คำตอบของมันมั้ย หากหลับหูหลับตาวิ่งไปอย่างนี้

ท้องฟ้าที่ไม่เคยให้คำบอกใบ้ใดๆ

สองแขนของฉันแบกรับเรื่องราวในชีวิตทุกวี่วันจนหนักอึ้ง ไม่มีที่ว่างเพียงพอจะโอบกอดความฝันได้อีก

ฉันกลัว หากจะต้องถูกทิ้งร้างโดดเดี่ยว

ขอเพียงวันนี้เท่านั้น ให้ฉันได้ทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งออกไป

ต่อให้ฉันวิ่งมาไกลเท่าไหร่ ฉันก็ไม่สามารถหนีมันได้

เมื่อหันหลังมองกลับไป เธอยังคงอยู่ตรงนั้น

ต่อให้วิ่งไปไกลอีกเท่าไหร่ ฉันก็ยังคงอยู่ที่เดิม

วิ่งไปจนกว่าจะสัมผัสท้องฟ้าได้ด้วยมือของฉันเอง

วิ่งไปจนกว่าหัวใจจะถูกเติมเต็มด้วยความฝัน

วิ่งออกไป